Decennialange hoge stikstofdepositie heeft in Nederlandse bossen geleid tot verzuring, ophoping van stikstof in de bodem en verschuivingen in het bodemvoedselweb. De aandacht bij herstelprojecten lag lang op bossen van de armere zandbodems met weinig buffercapaciteit. In een recent OBN-onderzoek zijn juist de mineralogisch rijkere beuken-eikenbossen – de zogeheten rijke eikenbossen – centraal gesteld. Het blijkt dat ook hier de negatieve effecten van de hoge Nederlandse stikstofdepositie te zien zijn.
In het onderzoek is gekeken naar bodem- en strooiselchemie, ectomycorrhizaschimmels, microarthropoden en nutriëntenkringlopen. Ook zijn er handelingsperspectieven voor behoud en herstel verkend.
In dit OBN Kennisuur presenteren Anjo de Jong en Wim Ozinga, beiden van Wageningen Environmental Research, de resultaten het onderzoek. Anjo licht het doel van dit OBN-onderzoek toe en gaat in op de bodemchemie en geologie van de onderzochte bossen. Wim gaat in op de rol van ectomycorrhizaschimmels in nutriëntenkringlopen en bodembuffering, hoe deze gemeenschappen veranderen onder stikstof- en verzuringsdruk, en wat hun huidige toestand zegt over herstelkansen.