OBN-119-O
Dit onderzoek richt zich op de complexe vraag hoe zinvol het is om berken te verwijderen om hoogveenregeneratie te bevorderen en levend hoogveen te behouden. Op veel plaatsen in Nederland worden hoogvenen hersteld, maar vrijwel alle hoogveengebieden – zowel met levend als afgetakeld hoogveen – kennen tegenwoordig veel berkenopslag als gevolg van verdroging en stikstofdepositie.
Hoewel grote inspanningen worden gepleegd om deze oorzaken van de zogenaamde ‘verberking’ te verminderen, verdwijnen de berken daarmee alléén nog lang niet altijd. Het rapport levert een belangrijke bijdrage aan een genuanceerd antwoord op de berkenvraag: bestrijding van berken blijkt veelal zinvol, maar niet altijd. Dit is een belangrijk onderscheid voor terreinbeheerders die dagelijks met deze afwegingen worstelen.
De situatie wordt complexer doordat stikstofdepositie voorlopig nog een stimulerende rol blijft spelen voor berkenopslag. Vernattingsmaatregelen die op vele plaatsen met succes worden uitgevoerd, leiden weliswaar tot initiele hoogveenvorming waarbij berkenopslag weinig kans heeft. Naarmate de successie voortschrijdt, kunnen de veenmos-tapijten echter alsnog geschikt worden voor de vestiging van berken over grote oppervlakten, zeker als de depositie niet snel genoeg vermindert.
Dit rapport levert ook belangrijke onderbouwing voor het beleid om stikstofdepositie zo snel en zoveel mogelijk te verminderen. De gecombineerde resultaten komen voort uit twee onderzoekstrajecten: ‘Vervolg OBN Hoogveenonderzoek’ en ‘Effecten van berkenopslag en dichtheid op hoogveenvegetaties behorende tot het natte zandlandschap’.
Dit rapport is vooral interessant voor hoogveenbeheerders, natuurecolgogen en beleidsmakers die betrokken zijn bij hoogveengerelateerde projecten in Nederland.
