UPN-2022-013-DK
De duinnatuur staat onder aanzienlijke druk door kusterosie, zeespiegelstijging, stikstofdepositie, verzuring, verruiging, toenemende recreatie en ruimteclaims van andere functies. Dit is vooral het geval in smalle duingebieden, waar veel belangen samenkomen. Door de stijgende zeespiegel zal deze druk in de toekomst alleen maar toenemen. In zones waar de duinen smal zijn, is grootschalige dynamiek vaak geen optie vanwege risico’s voor kustverdediging en achterliggend landgebruik. Maatregelen zoals het verstevigen van de duinenrij of het aanleggen van zeewerende dijken tasten bovendien de natuurkwaliteit aan en beperken de kansen op een natuurlijke ontwikkeling van het kustlandschap.
In dit onderzoek is gekeken naar de mogelijkheden van zeewaartse uitbreidingen. Dit biedt immers veiligheid voor het achterliggende gebied, en schept ruimte voor nieuwe duinnatuur. Bovendien brengt een zeewaartse uitbreiding, zoals de aanleg van strandvlakte, duin of duinlandschap met behulp van een megasuppletie minder verstoring teweeg dan verschillende kleine ingrepen, omdat het een grootschalige ingreep betreft die eenmalig wordt uitgevoerd.
Op basis van 28 studiegebieden zijn conceptuele ontwikkelingsschema’s opgezet voor de zeewaartse kustuitbreidingen, bij verschillende mate van sturen, voor zowel een aangroeiende (gesuppleerde) kust als een eroderende kust. Ook zijn richtlijnen opgesteld voor het ontwerp en de aanleg van megasuppleties. Deze richtlijnen hebben betrekking op 1) het creëren van voldoende ruimte, 2) het gunnen van genoeg ontwikkelingstijd, 3) het bieden van voldoende (ecologische) kwaliteit, en 4) een aantal procesmatige beschouwingen.
