Rapportnummer 2015/OBN201-LZ
Natuurbeheerders en waterbeheerders hebben veel interesse voor alternatieve vormen van peilbeheer. Het ontbreekt echter aan de noodzakelijke kennis om deze effecten goed te kunnen inschatten. Aan de ene kant dient verdroging, verzuring en mineralisatie als gevolg van lage waterstanden te worden voorkomen, en aan de andere kant vormen externe eutrofiëring en toxiciteit als gevolg van hoge waterstanden een belemmering. Een verbeterde waterkwaliteit is daarom in Fe-rijke veengebieden met landbouw een eerste vereiste voordat door middel van inundatie verdere progressie kan worden geboekt. Dit onderzoek brengt de voor- en nadelen van een meer natuurlijk peilbeheer voor de natuurkwaliteit van het laagveenlandschap in verschillende biogeochemische gebieden in beeld. Hiermee kunnen natuurbeheerders en waterbeheerders een betere afweging maken voor beheer en beleid. In dit onderzoek zijn maatregelen getoetst in veldstudies en experimenten op verschillende schaalniveaus. Verhoogde waterstanden blijken gunstig uit te kunnen pakken onder bepaalde condities. De resultaten van dit onderzoek benadrukken het belang van gebiedsspecifieke chemische bodemeigenschappen en de waterkwaliteit, zoals bepaald door de geohydrologische positie in het landschap als het gaat om de uitwerking van peilfluctuaties in basenrijke trilvenen. Ook de timing in het groeiseizoen van tijdelijke peilverlaging of peilverhoging is van grote invloed
