OBN-2024-147-HE
In de beekdalen en brongebieden van Zuid-Limburg komen waardevolle grondwaterafhankelijke natuurtypen voor, zoals kalktufbronnen, kalkmoerassen, alluviale bossen en dotterbloemhooilanden. Deze ecosystemen staan onder druk door verdroging, veroorzaakt door diep ingesneden beken en voortschrijdende erosie. Tegelijk vormen deze uitgesleten beekbeddingen belangrijke leefgebieden voor zeldzame aquatische macrofauna.
Het verhogen van beekbodems kan verdroging tegengaan door hogere waterstanden en betere kwelcondities, maar kan ook negatieve gevolgen hebben voor deze macrofauna. Dit spanningsveld belemmert momenteel effectieve maatregelen tegen verdroging van beekdalnatuur.
Daarnaast spelen hoge piekafvoeren een rol, maar het uitstellen van maatregelen is niet langer verantwoord vanwege de achteruitgang van vochtminnende soorten en habitats. Sommige kleinere zijlopen, zoals voormalige drainagegreppels, bieden kansen voor snelle ingrepen omdat ze minder belast worden door piekafvoeren.
De centrale uitdaging is het vinden van een balans tussen herstel van natte landnatuur en behoud van aquatische biodiversiteit. Daarbij rijzen vragen over hoe verdroging kan worden aangepakt zonder verlies van macrofaunawaarden, of biotoopvariatie voor stromingsminnende soorten kan worden verbeterd, en welke lessen uit andere gebieden benut kunnen worden.
