Dit onderzoek is een landschap overstijgend onderzoek vanuit de deskundigenteams: Beekdallandschap, Droog zandlandschap, Nat zand landschap en Laagveen en zeekleilandschap.
Nederlandse natuurgebieden liggen versnipperd in het landschap en hebben harde grenzen tussen beschermde natuur en de omliggende veelal intensief gebruikte ‘groene ruimte’ en urbaan gebied. Dit geeft op verschillende manieren druk op populaties van planten- en diersoorten. Ten eerste is er een grote negatieve invloed van drukfactoren – zoals verdroging, vermesting, verzuring en gebruik van bestrijdingsmiddelen – op het systeemfunctioneren van veelal te kleine natuurterreinen. Ten tweede ontbreken gradiënten vaak, zowel binnen de begrensde natuurterreinen als tussen natuurterreinen en hun omgeving, of zijn gradiënten incompleet. Dit heeft zowel negatieve abiotische als biotische consequenties en populaties van planten en dieren kunnen veel minder meebewegen wanneer leefomstandigheden (tijdelijk) veranderen. Ten derde is door de geïsoleerde ligging van natuurgebieden en de ongeschiktheid van de omgeving als leefgebied de kans op uitwisseling van individuen tussen populaties sterk verkleind.
Het vergroten én verbinden van gebieden door de samenhang tussen natuurtypen op landschappelijke macrogradiënten te herstellen kan een grote bijdrage leveren aan het verstevigen en beschermen van populaties van kwetsbare soorten. Dit onderzoek is bedoeld om:
