OBN-2013-184-DK
De Kop van Schouwen, en met name de Meeuwenduinen, behoorde historisch tot de meest dynamische duingebieden van Nederland. Verstoven zand was niet beperkt tot de zeereep, maar beïnvloedde het volledige duinlandschap. Deze dynamiek is in de loop van de 20e eeuw grotendeels verdwenen. De aanleiding voor dit onderzoek was de vraag of en hoe de natuurlijke duindynamiek in de Westduinen (Meeuwenduinen) kan worden hersteld, gegeven de huidige kustveiligheidseisen en de sterke menselijke beïnvloeding van het gebied.
Uit het onderzoek blijkt dat het verdwijnen van de dynamiek het resultaat is van een samenloop van factoren: grootschalige beplantingen (tot circa 1980), het uitbannen van menselijke verstoring, drinkwaterinfiltratie, grootschalige duinversterkingen en een hoge stikstofdepositie. Deze maatregelen hebben de natuurlijke verstuiving verregaand onderdrukt, ondanks het feit dat het dynamisch potentieel van het gebied nog aanwezig is.
De studie concludeert dat grootschalig herstel van duindynamiek niet vanzelf ontstaat door alleen het dynamiseren van de zeereep, zeker niet in een kustsysteem dat door suppleties wordt gestabiliseerd. Lokaal kunnen echter, mits gericht ingegrepen wordt, opnieuw verstuivingen ontstaan die zich kunnen ontwikkelen tot paraboolduinen. Historische analyses tonen aan dat dergelijke duinvormen zich langzaam verplaatsen, maar wel langdurige effecten op het landschap hebben.
Het onderzoek concludeert dat herstel van duindynamiek in de Meeuwenduinen mogelijk is, maar alleen via gerichte, gebiedsspecifieke ingrepen, zorgvuldig gekozen locaties en langdurige monitoring, waarbij rekening wordt gehouden met ecologische, archeologische en veiligheidsaspecten.
