Zeekleipolders
Zeekleipolders vormen een uitgestrekt, grootschalig, vlak en open landschap dat is ontstaan door inpoldering van zeekleiafzettingen. Dit landschapstype is te vinden in het Noordelijk en Zuidwestelijk zeekleigebied en in de droogmakerijen in Noord- en Zuid-Holland.
Vanaf de Middeleeuwen hebben mensen de zeekleiafzettingen van Zeeland tot Groningen in cultuur gebracht door deze te bedijken en het waterpeil te reguleren. Het droogleggen van de binnenmeren in Noord- en Zuid-Holland vond vooral plaats in de 17e eeuw. De bodem bestaat uit dikke lagen klei, opgebouwd met de kleinste en lichtste slibdeeltjes en is vaak kalkrijk. Het is een vruchtbare, compacte bodem, die goed water kan vasthouden. Bij verzadiging kan de bodem dichtslaan, wat kan leiden tot wateroverlast op het land. Bij droogte verandert de bovengrond in een harde korst. Verzilting speelt steeds meer een rol. In zeekleipolders vindt grootschalige akkerbouw plaats op grote kavels. Houtige elementen zijn schaars.
De belangrijkste gewassen zijn (consumptie-, poot- en zetmeel-)aardappelen, suikerbieten, granen, uien, koolzaad, vlas, peulvruchten en bloembollen.